First note

سلام،

اين پنجاهمين پست وبلاگ است و در هفتادو هشت روز گذشته، ۴۸ نظر از شما دوستان در وبلاگ ثبت شده است. امروز و در سومين روز تعطيلی به سان شاين کوئيست در حدود ۷۰ کيلومتری شمال بريزبن رفتيم. وسط راه در يک پمپ بنزين توقف داشتيم. جسارتاً دستشويي ها ی تميزی داشت. با خودم فکر کردم، اگه يه استراليايي بياد ايران و مثلاً در طول مسافرت زمينی از تهران به اصفهان، به دستشويي عوارضی اتوبان ساوه برود، درباره ما چه فکری می کند! چرا ماها به دستشويي های عمومی باندازه دستشويي منازلمان توجه نمی کنيم؟

بنظرم، نقطه قوت هر شخص و يا هر ملتی در پويايي آن است. يکی از مظاهر اين پويايي هم اينست که هميشه دنبال بهترينها از طريق تغييرات است. وگرنه سکون و عدم تغيير را که همه عالم بطور طبيعی هنرش را دارند. چند شب پيش هم يه مصاحبه اينترنتی از يه بنده خدايي ديدم که اون هم اشاره به همين نقطه قوت ايرانيهای باستان در پذيرش فعالانه اسلام در صدر اسلام داشت و می گفت : چون ايرانيها ذاتاً دنبال تغيير و بهتر شدن بودند، اسلام آوردند.

مخلص کلام، بايستی دنبال بهتر شدن و تعالی بود.

خدايا چنان کن سرانجام کار، تو خشنود باشی و ما رستگار

دعا کنيد