First note

رفقا دوباره سلام،

از تصديع مجدد، پوزش می خواهم. درسته که يادآوری تاريخ تولد، يادآوری نزديک شدن هرچند به قدر معين نامعلومی، به آن سرنوشت حتمی همه ماهاست. اما جای يک سپاسگذاری از هست مطلق هم دارد که به ما اجازه و شايستگی حيات و اختيار تصميم گيری در محدوده اعمالمان را داد. واضح است که اين اختيار، مترادف مسؤليتی است که هرکسی بهترين تعيين کننده حدود آن برای خودش است. چون فردا، خودش بايد پاسخگوی اعمالش باشد و آنجا ميزانی دارد که بر اساس مستندات و شواهد، حکم می دهد. خدايا ضمن سپاس از اين اجازه، کمکمان کن در آن ميدان، سربلند بيرون بياييم.

آمين يا رب العالمين