First note

رفقا سلام،

اينجا چند ماه پيش، بنا به گفته مدياها، چند جوان که قصد انجام عمليات خرابکارانه در پادگانها را داشتند، دستگير کردند.(شدت عمل هم به خرج دادند.)

چند سال پيش هم يادم است در فرانسه، در ايام صدارت کشوری همين رئيس جمهور فعلي شان، در پاريس و چند شهر ديگر فرانسه يک آشوب و نافرمانی اجتماعی شکل گرفت که طی چند روز و شب، صدها ماشين به آتش کشيده شد. (آنجا هم پليس و ژاندارمری وزير سارکوزی، شدت عمل نشان داد.)

يا مثالهای ديگر که حتماً شماها بهتر از من در خاطرتان است. حالا چطور شده است، در ايران، مخالفت صريح با اصول قانون اساسی، به عنوان ميثاق وحدت ملی و خط قرمز حاکميت ملی، مورد اغماض قرار می گيرد؟ مگر همين قانون اساسی، با تلاش منتخبين مردم تهيه نشده و در انتها هم توسط مردم تأييد نشده است؟ کجای دنيا مورد مشابهش را سراغ داريم؟

نه به آنوقت که مردم معترض مشکوک به نتيجه انتخاب دهم، پاسخ محکم گرفتند و نه به الان که اراذل، در خيابانهای تهران، قداره کشی می کنند. مسؤليت اوليه حاکميت، تأمين امنيت مردم و کشور است. چرا از عهده کار بر نمی آيند؟ مماشات بايد با مردم معترض چند ماه پيش می شد، نه با اين اوباش خيابانی.

آقايان خواص، چه جوابی در پيشگاه خون شهدا خواهيد داشت؟

 اينهم از عجايب مملکت ماست.