شب اربعين
سلام،
امشب توفيق پيدا کردم در مجلس روضه اربعين امام حسين (ع) شرکت کردم. حدودا ۱۰۰ نفری آمده بودند و در مجموع برنامه جالب و در خور توجهی بود. برنامه با نماز جماعت شروع و سوره واقعه تلاوت شد. سپس حدود ۱۵ دقيقه از سخنرانی آقای پناهيان پخش شد که مطلب کلی آن در خصوص اثرات ثمربخش زنده نگه داشتن ياد سيدالشهداء و فرهنگ عاشورا در نيکويي و حسن عاقبت انسانها بود. در ادامه دو دکلمه توسط دو دانش آموز ايرانی قرائت شد و حسن ختام برنامه هم زيارت اربعين و عزاداری بود. از نکات جالب توجه يکی عزاداری به زبانهای فارسی، انگليسی و ترکی و دومی هم حضور تعدادی از مسلمانان افغانی و عراقی بود. افغانيها که ظاهرا برای پس دادن ديدار ايرانيها در روز عاشورا از هيئتشان آمده بودند، در اواخر برنامه عزاداری، سينه زنی مفصلی هم کردند. شام هم پلو مرغ نذری داشتيم. البته برای برگشتن، قطار ساعت ۱۰:۱۲ شب را از دست دادم و مجبور شدم با تاکسی برگردم که ۲۷ دلار پياده شدم.
ولی جدای از شوخی اينجا خيلی بيشتر، نياز به معنويت مشهود است. من دقيقا متوجه نشدم، اينا خودشون در چنين مواقعی چکار می کنند. بالاخره ميل به معنويت و ابديت ذاتا در وجود همه ما هست و نمی توانيم آن را انکار کنيم. همه قدرتها هم مواقعی، احتياج جدی به پشتوانه نيروی ماورايي دارند. زندگی جمعی با همديگر و مشغوليات فراوان زندگی، ساعات شبانه روز ما را پر می کند، ولی همه ما در تنهاييهامان وابستگی به يک اتصال از جنس ديگر تمام نشدنی و مطمئن را آرزومنديم.
يادگاری امشب هم ذکری نقل حاج آقا شيخ مرتضی،دکتر عزيز؛که علی رغم زمان کم بهره فراوانی ازش گرفتم؛ که از آقای بهجت تعليم گرفتند.
اللهم اجعلنی فی درعک الحصينه التی تجعل فيها من تريد،
خدايا از تو ميخواهم مرا در آن دژ مستحکمی از خودت بگذاری که هرکه را ميخواهی، در آن قرار ميدهی.
آمين يا رب العالمين