First note

سلام،

بنا ندارم در اين وبلاگ مطالبی که رنگ و بوی سياسی می دهد بنويسم و نمی خواهم اين وبلاگ عرصه نظرات موافق ومخالف بشود. دليلش هم کاملا شخصيست مثل خود وبلاگم.

ولی انصافا تجربه انقلاب اسلامی و امام برای ما ايرانيها و حتی دنيا اگر نه بی نظير بلکه حتما کم نظير است. اينکه يک نفر در حدود ۷۷ سالگی در اين سطح کشوری، منطقه ای و حتی جهانی باعث تغيير معادلات موجود قدرت شود، استثنايي است. اين انسان در شرايط سنی اين کار را انجام داد که نمی شود اسم علاقه به قدرت طلبی يا هرچيز ديگری روی اين حرکت گذاشت. بنظرم رمز موفقيت او فتح دلها بود و آحاد مردم از روی علاقه ، او را تا پايان عمر با برکتش همراهی کردند. امام به شخصه روی گردن من خيلی حق دارد چون واقعا نمی دانم اگر او نبود چه سرنوشتی داشتم. خيليها مثل من هستند و اميدوارم بتوانم ادای دين کنم. يادمه يه جايي نقل ازامام خوندم، حفظ نظام اوجب واجبات است. بنظرم بخاطر امام و همه فداکاريهای بعدی مردم ايران سرفراز که به تبع حرکت اصيل امام بود، بايد اين نظام مقدس را حفظ کرد. اميدوارم آيندگان درباره من وما قضاوت مردم کوفه زمان امير المؤمنين را نکنند که آن مرد عامی تعداد دانه های محاسنش را از امير المؤمنين پرسيد. اميری که راههای آسمان را بهتر از زمين می شناسد.

ناگفته پيداست که حفظ نظام به معنی حفظ وضع موجود نيست، بلکه به معنی حفظ اصالت نظام مقدس جمهوری اسلامی با اصلاح تمام کژيها و جبران کاستيهاست. اينجا من چيزهايي ميبينم که خيلی دوست دارم يه روزی تو ايران عزيز ببينم.

خدايا چنان کن سرانجام کار، تو خشنود باشی و ما رستگار