از نامه های آمده
سلام،
اين مطلب از ميان نامه های رسيده است که خواندنيست.
"به سوی او
ذره ای کوچک،نامش اتم
هسته ای در ميان و پيرامونش سياره هايی پروانه وار در گردش.
منظومه ای بزرگ،نامش کهکشان
با انبوهی از منظومه ها
هر منظومه، هسته ای در ميان و پيرامونش سياره هايی پروانه وار در گردش.
دنيايی از حرکت تکاپو و تلاش
در حال شدن،در جست و جو
منظومه ی شمسی عضوی از کهکشان راه شيری
طول اين کهکشان هزار ميليون ميليارد کيلومتر،با صد ميليارد ستاره؛ هر ستاره در مرکز يک منظومه،حدود صد ميليارد منظومه در کهکشان راه شيری! و در اين کهکشان نزديکترين ستاره به زمين،در فاصله چهل هزار ميليارد کيلومتر! و کهکشان راه شيری يکی از يک ميليارد کهکشان شناخته شده.
اگر نوری از آخرين کهکشان شناخته شده هم اکنون به سوی زمين حرکت کند، حدود ده ميليارد سال می گذرد تا به ما برسد! آن روز ما کجاييم؟
ای خدای بزرگ عظمت تو به قدری است که ما از درک آن عاجزيم.ای خدای رحمن نمی دانم چرا بعضی از ما که چنين عظمت غير قابل تصوری را می بينيم، باز هم گناه می کنيم؟
به راستی که (فقط) تو در خور ستايشی."