خوشا آنان که الله يارشان بی! بهشت جاودان بازارشان بی
باسمه تعالی
سلام
اين مطلب،که انگار برای من گفته شده، را به اسم علامه کرباسچی از اينترنت گرفتم. اينکه او که بوده و چه کرده را در اين دو لينک ببينيد.
http://www.allameh.ir/html/index.php
"خوشا آنان که دائم در نمازند! که حمد و قل هوالله کارشان بی! مگر امکان دارد کسی دائما مشغول نماز خواندن باشد؟ مسلما نه. پس مقصود چيست؟ می خواهد بگويد: خوشا به حال مردمی که در زندگی هر عملی را انجام می دهند ، فقط برای خداست و جنبه ی الهی دارد! مگر می شود خوردن، خوابيدن و همه ی کارهای انسان برای خدا باشد؟ آری، امکان دارد و عده ای هم به اين مرحله رسيده اند و به اين مقام نائل شده اند. حضرت اميرالمومنين سلام الله عليه به درگاه خدا عرضه می دارد: اسالک ... ان تجعل اوقاتی من الليل و انهار بذکرک معموره (از تو می خواهم که اوقات شب و روز مرا به ياد خودت آباد سازی)؛ يعنی هميشه به ياد تو باشم. اگر پيدا شدن اين حال برای کسی ممکن نبود، مولا سلام الله عليه اين دعا را به کميل تعليم نمی فرمود تا از خدا اين مضامين را درخواست کند. حضرت رسول صلی الله عليه و آله و سلم هم فرمودند: من اخلص لله اربعين صباحا جرت ينابيع الحکمه من قلبه علی لسانه ( اگر چهل روز حالت خلوص و استغراق در ياد خدا برای کسی پيدا شود، چشمه های حکمت از قلب او بر زبانش جاری می گردد.)؛ ولی تا دل از ياد غير او به کلی خالی نشود، اين حالت اخلاص و يکتا نگری- که عالی ترين حالت برای يک انسان است – در کسی پيدا نخواهد شد. آری، اگر ظرفی پر از آب است، هوا داخل آن نمی شود . قلبی هم که پر از موهومات و مزخرفات است- که مثلا: چه کنم تا فلانی خوشش بيايد يا بدش نيايد و....! امکان ندارد مرکز افکار الهی شود و بتواند اعمالش را فقط برای خدا انجام دهد. اگر به لطف حق ، اين حالت روحی در کسی پيدا شد، خدا می داند چه وجد و انبساط و نشاط روحی را در خود حس خواهد کرد و ديگر، آن چه غصه اش ديگران را پير و نابود کرده است، ذره ای در نظرش ارزش نخواهد داشت. چه کنيم؟ غير از آن که بگوييم: خدايا! ما را مورد اين لطف قرار بده. ای دعا از تو، اجابت هم ز تو."
بگذريم، صبورترين کلمه انتظاره. پس منتظر می مونم. من نياز به انتخاب سرنوشتم دارم نه پذيرش آن. مطلب ديگه ای هم ندارم. تازه اگر هم داشتم دل و دماغی ندارم.
والسلام